Een willekeurige vrijdag in maart. 8 uur in de ochtend op Schiphol-Oost. Tijd voor het ultieme social media uitje. Met 100 personen naar Berlijn op kosten van onze nationale vliegtuigmaatschappij KLM.
En daar sta je dan ineens na een uurtje vliegen op Berlijn Tegel Airport. Niet veel later bevind je je ook daadwerkelijk in één van de meest trendy (mag ik dat zeggen? ja dat mag) steden van de wereld. Ook een stad met een bijzondere geschiedenis. Ooit in twee delen verdeeld, zoals zo mooi bezongen door Klein Orkest in “Over de Muur”. De stad waar John F. Kennedy ooit de bekende uitspraak “Ich bin ein Berliner” uitsprak. Berlijn heeft wat magisch.
Hoewel Berlijn nu één grote stad is waar iedereen in vrijheid leeft, betrap ik mezelf er toch telkens weer op dat ik denk “ben ik nou in Oost- of West-Berlijn?“. Het barst er van de toeristen. Ik denk dat de meeste alleen maar komen kijken naar de voormalige scheiding tussen Oost en West, maar Berlijn ademt ook cultuur. Op zaterdagochtend besluit ik een fiets te huren en lekker op pad te gaan. Voor een grote wereldstad is Berlijn een heerlijke fietsstad. Zeker een aanrader!
Op vrijdagmiddag zei de gids tijdens de bustour al: “Iedereen is een Berlijner als je in Berlijn bent“. Na deze bijzondere ervaring, mag ik dus met trots zeggen “Ich war ein Berliner!” Tot gauw Berlijn!
Ik woon nu ruim 7 jaar in Hellevoetsluis en met veel plezier. Al die jaren was er niks aan de hand. En daarmee bedoel ik ook echt niks. Of ik heb het niet meegekregen, dat kan ook. Ik ben niet iemand die tijdens de Vestingdagen (bestaan ze nog eigenlijk?) de drukte opzoekt en naar fluitende stoomwalsen gaat kijken. Het trekt niet echt mijn interesse. Het winkelcentrum Struytse Hoeck is voor mij op zaterdag ook verboden zone. Veel te druk en die drukte kan je alleen maar ervaren als je eerst 3 kwartier met je auto rondrijdt opzoek naar een parkeerplek. Ja, je kan ook gaan lopen. Maargoed dan moet je alles weer mee naar huis zeulen. Openbaar vervoer? Sorry ik heb ook geen OV-chipkaart. Ondingen!
Nee ik vertoef liever op een zonnige dag langs het Haringvliet. Genieten van het uitzicht over het water, de verschillende soorten watervogels (al dan niet voorzien van zwemvliezen), de geur van vers gemaaid gras, lekker wandelen met mijn hond en af en toe een lekkere duik in het water. Heerlijk! Het is hier goed toeven in Hellevoetsluis. Ja echt waar! Ik ben een trotse import Hellevoetse en zal iedereen ook aanraden om vooral in Hellevoetsluis te komen wonen.
Maargoed ik dwaal af Evert. Ik noemde het net al, “hond”. Daar begon het. Vorig jaar reden er ineens veel politieagenten over de Struytse Zeedijk. Ik was altijd in de veronderstelling dat het een fietspad was, maar onze dienders mogen daar ook met de auto rijden. Wat ze daar deden? Mensen bekeuren die hun hond los lieten lopen. Ja echt, ik maak geen grapje. Maargoed als politicus zal jij dat wel beter weten. Jullie verzinnen dat soort dingen. En daar wringt bij mij ook de schoen.
Zomaar uit het niets verschenen daar ineens van die bordjes. Iets met een hondenuitlaatzone ofzo. In het begin kon ik er wel om lachen. Iedere dag was er weer een ambtenaar van groenvoorziening bezig die bordjes te verplaatsen. Het leek wel een dynamische hondenuitlaatzone. (mooi Scrabblewoord trouwens vind je niet?) Die bordjes waren inmiddels al zo vaak van plek veranderd, dat de meeste hondenbezitters er niks meer van snapten. Zelfs de mannen en vrouwen in blauwe pakken met hun bonnenboekje bleven weg. De rust was wedergekeerd. Alles was weer bij het oude. Iedereen blij, op een paar lelijke bordjes na. Niet dat mijn hond het wat interesseert hoor, die loopt alleen zijn snuit achterna en tilt hier en daar zijn poot op. Sorry soms ook bij zo’n bordje trouwens. Vind je toch niet erg hè Evert?
Van de week viel ik echter in de ene verbazing na de andere. Iets of iemand was op het idee gekomen, om de mooie waterkant te ontsieren met hekjes. Eerst hadden we bordjes, nu ook hekjes. En geen kleine hekjes, nee echt van die hele hoge. Veel te hoog om als hordenloper op te oefenen trouwens. Wat kosten die hekjes Evert? En wat is het nut? Ik denk dat ik het al weet. Hellevoetsluis heeft geld nodig. Onze dienders gaan meer bonnen uitschrijven, om daarmee hun periodiek veilig te stellen. En de bevolking zit opgescheept met afzichtelijke hekjes, die een mooi stukje natuur (daar mogen we trots op zijn!) verpesten.
Ik schreef het net al. Ik zou iedereen aanraden om in Hellevoetsluis te komen wonen, maar Evert ik denk er nog even over na als je het niet erg vindt. Het laatste jaar neemt de betutteling toe. Dat baart mij zorgen. Wat is het volgende punt op de agenda?
Wat mij betreft de mooiste commercial van 2010.
Vanochtend weer eens een bericht in de “krant van wakker Nederland” met een uiterst bedenkelijk niveau. De verslaggever was kennelijk niet net zo wakker als de rest van Nederland. Waarom eerst de achternaam voluit schrijven en vervolgens de naam van een ander gezinslid afkorten?
Om dan nog maar te zwijgen over het suggestieve karakter van het bericht. “Je broer deed dingen die niet helemaal kosher waren, dus zal jij dat ook wel doen.” Is de verslaggever in deze nou echt niet in staat om een artikel te schrijven wat gewoon diepgang heeft? Een journalistiek hoogtepuntje. Of zou de hoofdredacteur het dan niet meer snappen? Mocht de verslaggever dit lezen, dan graag je reactie!
Overigens ben ik geen lid van GroenLinks en ook niet van plan om op GroenLinks te gaan stemmen. Laat dat even duidelijk zijn.
Al weken was het bal in Hellevoetsluis. Op iedere straathoek stond wel een bord of een hek klaar om de weg af te zetten. Vandaag was het dan eindelijk zo ver. De “Giro d’Italia” deed ons vestingstadje aan. Een heleboel fietsende mannen en een hoop toeterende auto’s en motoren. Gekkenhuis!
Ik had me echter voorgenomen om het op een wat rustigere plek te aanschouwen. Dus lag ik met mijn camera gereed tussen het wegdek en een vangrail langs de N57. (Nee ik lig daar niet vaker) Het was een probeerseltje, maar het pakte bijzonder goed uit. Fraaie foto’s!
De rest van de foto’s vind je hier op Flickr.