Rikketik en de Amstel Gold Race

IMG_0477.JPG

De Sibbergrubbe ligt net achter me. Bij een rotonde worden we rechtsaf gestuurd. “Links van de pillonnen blijven” roept een verkeersregelaar. Terwijl ik afdaal richting Valkenburg hoor ik getik. Waar komt dat vandaan?

Vrijdagmiddag omstreeks 17 uur arriveer ik in Hoensbroek. Samen met de meiden van Kek! heb ik daar een vakantiehuis gehuurd. De voorpret was al leuk, maar nu gaat het echt beginnen. Het weekend van de Amstel Gold Race. Ik rij met Sanne en Nikky naar Valkenburg om alle startnummers voor de meiden op te halen. Wat een drukte daar bij de Amstel Gold Experience. Niet veel later lopen we naar buiten met twee tasjes gevuld met startnummers en goodies.

Voor de deur staat een teambus van Team Roompot en een partytent van Spinder. In de partytent twee racefietsen op een Tacx met een iPad op het stuur. Ik wordt uitgenodigd om een poging te wagen om de Cauberg te beklimmen. Ik zal alle details besparen, maar Sanne en Nikky weten me binnen no time zo ver te krijgen dat ik me helemaal aan gort trap en tot dan de 4e beste tijd noteer. De snelste dame. Doen we ff. Ik schijn een reputatie te hebben. Klein uurtje later slepen we een grote doos met een fietsdrager richting de auto. Mijn weekend kan nu al niet meer stuk. Om 22 uur duiken we ons bed in. Zaterdag op tijd op. Om zes uur ontbijten. We willen om 8 uur starten.

Zaterdag zitten we vroeg aan het ontbijt. Niet veel later gaan de fietsen de fietsendragers op of de de auto’s in. Rond 8 uur staan we aan de start. 125 kilometer voor de wielen. Het zonnetje schijnt. Terwijl we onder de startboog doorrijden, vermeldt de omroeper nog even dat ‘de dames van Kek! zo’n mooi tenue aan hebben’.

De eerste 90 kilometer gaan voor mijn doen rustig aan. We rijden een heerlijk tempo. Het zonnetje schijnt, alles relax. Op een enkel heuveltje na, die eigenlijk met gemak gaan. Ik heb goede benen. Na 90 kilometer besluiten we ieder zijn eigen tempo te gaan rijden. De snellere meiden geven wat extra gas. Er liggen nog een paar leuke bergjes te wachten. Al snel valt de groep uiteen. Voor mij begint het aan de voet van de Fromberg. Ik heb genoeg krachten gespaard en knal snel omhoog. Geen idee hoeveel mensen ik ingehaald heb, maar het zullen tientallen zwoegenden wielren(st)(n)ers geweest zijn. Met speels gemak. Na een afdaling wederom een bergje. Korter en steiler. Ik zie mensen lopen en moet aan de Gulpenerberg denken, die ik een aantal weken eerder beklommen heb. Ook deze neem ik met gemak.

Vervolgens volgt de Sibbergrubbe. Ik sprint wederom de ene na de andere voorbij. Daarna volgt de afdaling naar Valkenburg. Ik hoor getik. Ik denk nog dat de vrouw rechts voor me een defecte fiets heeft. Terwijl ik in de afdaling nog een paar wielrenners voorbij stuif, realiseer ik me dat het mijn fiets is. Net op het moment dat we het centrum van Valkenburg inrijden. Publiek staat aan de kant te applaudisseren en te roepen. Ik rij daar met een tikkende fiets. “Nee ik stop niet”, denk ik nog. Dan maar met mijn rikketik omhoog de Cauberg op. Aan de ene kant schaam ik me rot, aan de andere kant boeit het me niet. Ik ben er bijna. Ik wil die 125 kilometer volmaken.

Terwijl ik met de finish in zicht verder rij, denk ik steeds wat het zou kunnen zijn. Magneetje van de speed/cadance sensor zal wel aanlopen. Ik passeer de finish. Gehaald. Dit pakken ze me niet meer af. Nu die rikketik. Ik zoek een plekje aan de zijkant en bekijk mijn achterwiel. Blijkt er een veiligheidsspeldje (voor het vastzetten van een rugnummer) over dwars door mijn achterband geprikt te zitten. Gelukkig door het toplaagje, anders had ik lek gereden. Heb ik weer.

Na een gezellige avond met pizza, wijn en gezellige gesprekken val ik in een diepe slaap. En leuke fijne herinnering rijker. Volgend jaar weer meiden?

11 replies to “Rikketik en de Amstel Gold Race”

  1. Netjes hoor, ik neem echt mijn petje voor je af!!!
    Ben je zo vaak in Limburg de laatste tijd, volgende keer moeten we maar een twittermeeting houden…

  2. Mooi gedaan. Ik ben halfweg bij Meerssen/Raarberg ingestoken (ca 9:30), ik denk dat jullie al lang door waren, geen Kek! shirtjes gezien.
    Het viel me op dat er toch zoveel mensen echt zwoegden tegen die heuvels. Ik ben zelf niet de lichtste en qua conditie ook maar gemiddeld, maar ik heb nergens echt het idee gehad dat het niet meer ging.

    1. Ik merkte op de Fromberg dat teveel wielrenners te zwaar beginnen. Voordat ik rechtsaf de Fromberg op draaide had ik hem al op binnenblad en licht verzet achter liggen. Hier schoot ik er meteen een man of 30 voorbij die geparkeerd stonden.

      1. Yup, dat en zorgen dat je nog eentje over hebt achteraan. Soort van safetynet.
        Maar blijkbaar denken veel mensen dat als ze naar onder gestuifd komen op groot verzet dat het momentum hun wel naar boven brengt.. niet dus :-) krakende derailleurs (auw voor de fiets), aflopende kettingen en afstappers tot gevolg.

        1. ik had trouwens bovenaan de koulenberg (korte venijnige helling met 12% op driekwart) hartslag 184 op de klok. Maar ben wel boven gekomen, itt veel andere – uiterlijk veel fittere rijders :-)

          1. Ja maar je bent ook half zo zwaar :-)

            PS: blijkbaar kan je max 4 niveaus reply doen – dieper niet.

  3. O-geez was dát het getik? Gelukkig goed uit kunnen rijden met veel overmacht zo te lezen. Mooie prestatie!

    Was een mooie tocht!

  4. wat schrijf je toch ontzettend vermakelijk. Mooi weekend zo te lezen en te zien aan je foto’s. Gefeliciteerd met het behalen van de uitdaging.

Leave a Reply