The Transcontinental: het hoe en waarom

Toen ik in 2013 begon met wielrennen, had ik geen idee wat er allemaal op me af zou komen. Mijn doel was twee a drie keer per week een uurtje fietsen. Gewoon om fit te blijven. Het loopt allemaal een beetje uit de hand.

Nadat ik eind 2013 reeds 2.100km gereden had, nam ik mezelf voor om in 2014 10.000km te rijden. Dit doel haalde ik in oktober 2014. Daarna stelde ik mezelf een doel om in 2015 meer hoogtemeters te rijden en een rit van 200km te maken. Binnen het half jaar heb ik beide doelen gehaald. En nu?

Ik hou ervan om mijn grenzen te verleggen. Ik wil ervaren hoe het is om langer en verder te rijden. Wat doet zoiets lichamelijk met me? Hoe reageer ik er mentaal op? Daar ligt een uitdaging voor me.

Vorig jaar leerde ik de Race Across America en The Transcontinental Race kennen, de laatste via het YouTube kanaal van Specialized. Een race door Europa met de finish in Istanbul. Een race met een begin en een einde, een paar checkpoints en geen route. Compleet self supporting, geen hulp van anderen. De klok loopt zodra het startschot gegeven wordt en stopt zodra je de finish bereikt.

Kan ik dit aan? Vraag ik teveel van mezelf? De Amerikaanse journaliste Amy Snyder verwoord het gevoel mooi in haar TED talk. Wat gaat er om in het hoofd van een “Ultra cyclist”?

Ik heb een droom. Ik wil die droom beleven. Het avontuur. Ik heb een nieuwe uitdaging.

One reply to “The Transcontinental: het hoe en waarom”

  1. Hoi Chantal, ik bewonder je ambitie en je gedrevenheid. Ik herken ook wel veel van je drive toen ik met wielrennen begon. Maar dat was in 1978 toen ik 14 jaar was. Een paar jaar later reed ik per week ongeveer 500 trainingskilometers per week, in weer en wind. Toen ik 19 was reed ik ongeveer 800 – 1000 km per week aan training. Dat hield ik vol tot mijn 25e. In combinatie met wedstrijden en een fulltime baan en opleiding was dat niet te combineren op langere termijn!

Leave a Reply