‘Bang’

Het is 11 uur ‘s avonds, terwijl ik dit schrijf. Over 5 weken lig ik in een Italiaans bed. Hopelijk rustig te slapen en niet klaar wakker, zoals nu. Wat is er aan de hand met me?

Maanden lang ben ik al bezig met voorbereiden. Mentaal en lichamelijk. Kilometers maken op mijn racefiets. Een schema in mijn hoofd hoe de dagen in te delen. Spullen verzamelen wat mee moet en wat ik nog moet halen. Een week lang 24 uur per dag alleen zijn met mijn maatje. Ik kijk er naar uit. Ik ben er klaar voor.

Toch ben ik al dagen lang onrustig. Ik kan van alles verzinnen, maar eigenlijk moet ik toegeven dat ik gewoon bang ben. Straks sta ik er alleen voor. Ver van huis, geen hulp voorhanden. Wat als ik er mentaal doorheen kom te zitten? Wat als mijn lichaam zegt ‘tot hier en niet verder’? Ok ‘wat als’ telt niet, maar toch. Heb ik wel genoeg getraind?

Ik ben een vastbijtertje. Als ik ergens mijn zinnen op zet, laat ik pas los als het gelukt is. En nu? Ik voel me een watje, een teer zieltje, die met een knip met de vingers in tranen uit barst. Ik heb het idee dat ik op het punt sta te breken. Terwijl iedereen denkt dat ik zo’n stoere chick ben. ‘Die doet dat wel even!’ Verdorie!

Maar ik ga door! Fuck it! … “If it scares you, it might be a good thing to try!”

Leave a Reply