Gas op die lollie!

Zaterdagochtend, 6 augustus 2016, 8 uur in de ochtend, Pinerolo (Italië), Bikecafe. Heel veel kilometers nog te rijden. We maken er een feestje van. Doe je mee? Gas op die lollie!

Bovenaan vind je mijn positie (met maximaal 2 minuten vertraging). Klik op het bolletje als je meer informatie wil zien (en ja ik heb een hartslag van 0, draag geen hartslagband).

Het is AAN!

Mocht je nog niet gedoneerd hebben voor KWF, doe even voor good karma!

Vrijdag in Piëmont, Italië

Ik was moe. Tien uur geslapen. Voor iemand die normaal zes a zeven uur slaapt, is dat lang. In het gastenverblijf van mijn bed & breakfast maak ik een kop koffie en ga lekker op het terras zitten in het ochtend zonnetje.

De eigenaar vraagt hoe laat ik wil ontbijten. Kwart over acht lijkt me prima. Buiten op de veranda. Kwartiertje later is de tafel gedekt. En hoe!

ontbijttafel

Na een uitgebreid ontbijt, de fiets gepakt en stukje wezen fietsen. Ik wilde een rondje door de heuvels rijden, maar nam een verkeerde afslag. Weggetje ging iets te stijl omhoog. Daar sta je langs de kant van de weg met een moraal zo laag.

Een Italiaanse postbode rijdt voorbij in zijn auto en stopt. Hij zegt wat in het Italiaans en begrijp er geen hol van. ‘Dead end road’, zegt hij vervolgens in het Engels. ‘Grazie’, antwoord ik en steek een duim omhoog. Omkeren en afdalen maar weer.

Ik besluit door te rijden naar Pinerolo. Onderweg naar Italië waren mijn flip flops kapot gegaan. Even kijken voor nieuwe. De eerste de beste supermarkt verkocht echte ‘designer’ flip flops. Hoppa, missione geslaagd.

Terug naar mijn bed & breakfast. Ik pak nog even een siësta. Hoef toch pas om 15:00 uur in Pinerolo te zijn voor de briefing voor de rit van komende week.


Rond 15:00 uur meld ik me bij Bikecafe in het centrum van Pinerolo voor de registratie en briefing. Zoals een dag eerder in Domodossola, ook hier Italianen die vooral en alleen Italiaans spreken. Een enkeling weet meer dan 10 woorden Engels. Note to self: leer dan ook Italiaans muts!

Morgenochtend om 8 uur vertrek. Alle controlepunten zijn vrije controles, wat betekent dat je zelf mag bepalen waar je stempeltje haalt.


Één ding is zeker: dit gaat zwaar worden. Waar ben ik aan begonnen? PLEH!

Ik ga me opfrissen, hapje eten, fietstassen beter inpakken en op tijd mijn bed in. Nog even een nacht goed slapen.

Ondertussen ergens in Italië

Mijn trein vertrok gisteravond te laat. Gebeurt wel vaker met treinen, dat ze te laat vertrekken. Maargoed, 5 minuten, lopen ze wel in.

Ik kruip mijn slaapplaats in. Ik zou het geen bed willen noemen. Fatsoenlijk overeind zitten zat er niet in, hoofdkussen lag niet lekker, deken was te warm of zonder te koud. Slapen in een trein is geen pretje.

Naarmate de rit vorderde, bekroop me het gevoel dat Der Deutsche Bundesbahn vandaag geen zin had om op tijd te rijden. De vertraging bleef maar oplopen. En dus ook je aansluiting in Basel missen. Zo geschiedde.

Op station Basel SBB meteen maar naar de klantenservice gegaan. Na 15 minuten wachten, werd ik geholpen door een vriendelijke SBB (Zwitserse NS, zoiets, maar dan beter) medewerker. Binnen paar minuten had meneer een alternatief voor me. Toeristische route met een paar keer overstappen in plaats van rechtstreeks naar Milano Centrale knallen.

Gevolg is dat ik nu zit te wachten in Domodossola. Place of all places. Waar Italianen amper Engels spreken en ik drie woorden Italiaans. Bongiorno!