Veel gestelde vragen over L’Altra P-B-P

Over anderhalve week begin aan een nieuw avontuur: L’Altra P-B-P. Afgelopen tijd heb ik heel wat vragen op me afgevuurd gekregen, zeker in het wielerwereldje. Hieronder een aantal vragen die regelmatig gesteld worden en mijn antwoord daarop.

Is het een georganiseerde reis?

Ja en nee. Degene die het georganiseerd heeft, heeft de route bepaald. Begin- en eindpunt zijn bekend en waar je rijdt ook. Voor de rest laat ik het op me afkomen.

Worden je spullen iedere dag naar het volgende hotel gebracht?

Nee, die neem ik zelf mee op de fiets. Ik heb een paar mooie fietstassen van Apidura.

Slaap je iedere dag in een hotel?

Nee. Ik slaap waar ik mijn slaapzakje neer kan leggen. Dat kan een bushokje zijn, op het strand of in een park in de schaduw op het heetst van de dag. Slapen in een hotel kan ook, alleen moet je dan overdag wat harder doortrappen. Er zit namelijk een tijdslimiet op de route.

Hoe doe je dat dan met eten?

Genoeg mogelijkheden toch? Restaurantjes, fastfood of gewoon wat in een supermarkt halen. Onderstaand filmpje van Juliana Buhring geeft een goede impressie:

Jij bent ook wel een beetje gestoord hè?

Vind je? Ik noem het meer avontuurlijk. Ik ben geen type voor 5-sterren resorts en animatie. Ik stap graag buiten mijn comfort zone. Meestal gebeuren daar juist de leukste dingen.

Hoeveel mensen doen er aan mee?

Ik geloof een stuk of 30 á 35.

Hoeveel Nederlanders rijden er mee?

Ik ben de enige uit Nederland. Twee Duitsers en voor de rest Italianen. Het wordt georganiseerd door een Italiaan.

Rijden jullie met de hele groep bij elkaar?

Nee, ieder rijdt zijn/haar eigen tempo. Je kan alleen rijden, wat ik niet erg vind, of met iemand die toevallig het zelfde tempo rijdt. Of je komt elkaar onderweg tegen bij (de zeer geliefde) fastfood restaurants.

Kijk je er naar uit?

Wat denk je? Echt wel!

‘Bang’

Het is 11 uur ‘s avonds, terwijl ik dit schrijf. Over 5 weken lig ik in een Italiaans bed. Hopelijk rustig te slapen en niet klaar wakker, zoals nu. Wat is er aan de hand met me?

Maanden lang ben ik al bezig met voorbereiden. Mentaal en lichamelijk. Kilometers maken op mijn racefiets. Een schema in mijn hoofd hoe de dagen in te delen. Spullen verzamelen wat mee moet en wat ik nog moet halen. Een week lang 24 uur per dag alleen zijn met mijn maatje. Ik kijk er naar uit. Ik ben er klaar voor.

Toch ben ik al dagen lang onrustig. Ik kan van alles verzinnen, maar eigenlijk moet ik toegeven dat ik gewoon bang ben. Straks sta ik er alleen voor. Ver van huis, geen hulp voorhanden. Wat als ik er mentaal doorheen kom te zitten? Wat als mijn lichaam zegt ‘tot hier en niet verder’? Ok ‘wat als’ telt niet, maar toch. Heb ik wel genoeg getraind?

Ik ben een vastbijtertje. Als ik ergens mijn zinnen op zet, laat ik pas los als het gelukt is. En nu? Ik voel me een watje, een teer zieltje, die met een knip met de vingers in tranen uit barst. Ik heb het idee dat ik op het punt sta te breken. Terwijl iedereen denkt dat ik zo’n stoere chick ben. ‘Die doet dat wel even!’ Verdorie!

Maar ik ga door! Fuck it! … “If it scares you, it might be a good thing to try!”